"Każdy z nas nosi jakąś maskę, pod którą ukrywa nieakceptowane społecznie cechy czy instynkty, to co najbardziej nas przeraża. Pod pozorami normalności i przyzwoitości, każdy ukrywa jakieś małe brudne sekreciki i każdy przymyka oko na pewne sytuacje czy zdarzenia... "
- ze wstępu.
"Królowa Śniegu" to powieść-zagadka. Dlaczego? Otóż kilka lat temu moja znajoma ze studiów zdradziła mi, że jeszcze w czasie liceum napisała powieść. Coś, co miało w sobie trochę z dramatu, trochę z horroru. Byłem niezmiernie ciekaw tego, co stworzyła, jednakże nie było mi dane wówczas przeczytać tego w całości, w wersji papierowej. "Królowa Śniegu" była więc jedną, wielką niewiadomą. Takim nurtującym mnie przez praktycznie całe studia, uporczywym znakiem zapytania, które łaziło za mną przez kilka lat i wydawało się, że tak już pozostanie. Że moja ciekawość nie zostanie nigdy zaspokojona. W 2012 roku autorka powieści, skrywająca się pod pseudonimem Regina, postanowiła jednak wyjąć powieść z szuflady i pozwolić, by mogła ją ujrzeć większa rzesza ludzi. W tym ja. Przez kilka miesięcy wrzucała na blog kolejne rozdziały, powoli ujawniając wnętrze "Królowej...". Okazało się, że obawy autorki co do reakcji na powieść były niepotrzebne, ponieważ stworzyła, choć nie pozbawioną szeregu wad, to jednak powieść, która w pewien sposób potrafiła mnie urzec i wciągnąć w wir niesamowitych wydarzeń naznaczonych z jednej strony miłością i przyjaźnią, z drugiej zaś krwią, nienawiścią, żądzą zemsty i patologią współczesnego świata.
