O tajemniczej zarazie panującej w barcelońskiej kamienicy
dowiedzieliśmy się w 2007 roku, kiedy to za sprawą dwóch panów, Jaume
Balagueró i Paco Plaza, do kin wdarł się z impetem trzymający w napięciu
horror [REC] - film, który według niektórych opinii przetarł szlaki zapoczątkowane przez kultowy dziś The Blair Witch Project.
Sukces duetu Balagueró-Plaza wzmocnił modę na hiszpańskie horrory i
doprowadził do kontynuacji wydarzeń ekipy filmowej uwięzionej w
kamienicy. Z zapartym tchem czekaliśmy na rozwój wydarzeń i uchylenie
rąbka tajemnicy dotyczącej etiologii wirusa odpowiedzialnego za masakrę w
odizolowanym budynku. Doczekaliśmy się teorii nawiązującej do opętania
przez demony w drugiej części wyprodukowanej w 2009 roku, która tym razem również doczekała się przychylnych recenzji. Nic nie zapowiadało jednak rychłego upadku wspaniałej
jak dotąd produkcji. W 2012 roku doszło do rozłamu wśród reżyserów, którzy
postanowili odtąd na własną rękę, samodzielnie odpowiadać za kolejne
dwie odsłony filmu. I tak oto w 2012 roku dostaliśmy mocno skrytykowaną Genezę w wykonaniu Paco Plaza,
w której porzucono (na nieszczęście produkcji) stylistykę found footage
i główny wątek na rzecz horroru komediowego o zabarwieniu "love story", za to z
dobrze zrealizowanymi scenami gore i równie niezłymi bohaterami. Na Apokalipsę, czyli czwartą i ostatnią odsłonę serii
czekaliśmy dość długo. Zapowiadano powrót do korzeni, czego brakowało
"trójce" - czyli m.in. powrotu do konwencji verite oraz kontynuację przygód Angeli
Vidal, dziennikarki uwięzionej w kamienicy. Kiedy już przyszło mi się
zmierzyć z czwartą odsłoną hiszpańskiego straszaka opadła mi kopara.
Bynajmniej nie z zachwytu i zaskoczenia, a z podziwu, jak bezbłędnie
można schrzanić scenariusz, w którym drzemał potencjał.
