Motyw likantropii został chyba - pisząc kolokwialnie - doszczętnie zajeżdżony przez współczesne kino grozy i nie potrzeba specjalnie nadwyrężać szarych komórek, by bez problemu wymienić choćby jedną pozycję filmową z wilkołakami w roli głównej. Wokół tej tematyki nieśmiało krąży duński reżyser Jonas Alexander
Arnby w swoim pierwszym pełnometrażowym filmie na podstawie scenariusza
Rasmusa Bircha. Każda nowa propozycja poruszająca tematykę wampiryzmu tudzież wilkołactwa może wywołać mieszane uczucia zwłaszcza u osób cierpiących na tzw. "zmierzchofobię", która objawia się wstrętem na widok wilkołaczej sierści czy wampirzych kłów na ekranie. Również należę do grona osób cierpiących na tę zarazę, więc jak nie trudno się domyślić, z propozycją Arnby'ego nie wiązałem specjalnie wielkich nadziei. Mimo wszystko z chęcią zabrałem się za ten film, nie nastawiając się jednocześnie na fajerwerki i prawdziwy horror z krwi i kości. Miałem to szczęście, że nie dałem się zwieść polskiemu tytułowi oraz złudnym klasyfikacjom tego filmu jako horror.
