Recenzja: Silent Night, Deadly Night (aka Cicha Noc, Śmierci Noc), 1984

No i mamy święta. Czas, kiedy w wolnej chwili - zmęczeni świątecznym obżarstwem i gośćmi - siadamy przed telewizorem, by odprężyć się przy dobrym filmie. Naturalnie omijamy szerokim łukiem popularne stacje telewizyjne, by uniknąć odgrzewanych kotletów pokroju Kevina samego w domu, tudzież Kevina samego w Nowym Jorku i wybieramy coś, co chętnie zaspokoi nasze horrorowe gusta. Zastanawiamy się, jaki horror świąteczny można by sobie zaserwować na długi, zimowy wieczór. Lista - wbrew pozorom - wcale nie jest taka krótka, o czym można by się przekonać sięgając po niektóre zestawienia horrorów utrzymanych w  świątecznym klimacie (polecam choćby zestawienie, które niedawno ukazało się w serwisie Horror Reviews czy na blogu Buffy). Wśród nich znajduje się klasyk świątecznego kina grozy - slasher Charles'a Sellier'a Jr, który potrafi zachwycić nie tylko wzruszającą historią, ale również dobrze wykreowanymi postaciami, jak i krwawymi scenami mordów, które nie ścierają się z pamięci.

Treevenge (aka Odwet drzew), 2008

Uwaga! Film przeznaczony dla widzów pełnoletnich!

Święta tuż tuż, dlatego zapewne niektórzy wielbiciele makabry powoli rozglądają się za jakimiś ciekawymi propozycjami horrorów o świątecznej stylistyce. Wkrótce na blogu pojawi się recenzja pełnometrażowego horroru świątecznego, a tymczasem na rozgrzewkę krótkometrażówka Treevenge, której reżyserem jest Jason Eisener, znany choćby z takich filmów jak V/H/S2 (reżyser segmentu Slumber Party Alien Abduction), czy The ABCs Of Death (segment Y is for Youngbuck). Odwet drzew to około szesnastominutowy horror z przymrużeniem oka - trochę trąca o wisielczy humor, ale reżyser postarał się, by w filmie znalazło się również miejsce na bardziej krwawe momenty, co powinno zadowolić fanatyków gore. Poniżej krótki opis fabuły, jak i film.

Każdego roku, w okresie przedświątecznym, grupa drwali udaje się do lasu po żywe choinki, które po ścięciu zostaną przewiezione do punktów sprzedaży, by ostatecznie zagościć w rodzinnych domach. Tym razem zbuntowane drzewa nie dadzą za wygraną i w odwecie szykują ludziom krwawą niespodziankę ...

Recenzja: Krwawe święta (2006)

Święta coraz bliżej, tak więc nie powinien dziwić fakt, że kolejna recenzja poświęcona będzie horrorowi, który stricte związany jest z gwiazdką i atmosferą świąteczną. Szukając w sieci takich okolicznościowych filmów grozy, możemy natknąć się na kilka tytułów, jednak ostatnio w moje ręce trafiła odświeżona wersja Czarnych świąt (1974) Boba Clarka. Do samego filmu nie podchodziłem na poważnie wiedząc wcześniej, że nie zebrał on dość pochlebnych opinii. Mimo wszystko z braku laku sięgnąłem po niego. Dość szybko przekonałem się, że Krwawe święta jako horror faktycznie okazały się typowym świątecznym zakalcem.

Billy mały chłopiec, jest świadkiem morderstwa. Matka zabija ojca, a chłopca jako jedynego świadka więzi przez wiele lat na strychu. W tym czasie zakłada nową rodzinę. Kiedy Billy’emu po latach udaje się uciec, mści się brutalnie zabijając matkę i jej kochanka. Ponura historia powraca, w trakcie przygotowań do świąt Bożego Narodzenia nowym lokatorom – studentkom zaczynają przydarzać się koszmarne rzeczy. Remake klasycznego horroru Boba Clarka z 1974 roku.